Zasady identyfikacji klientów

Obowiązek ustalania tożsamości stanowi jeden z zakresów przedmiotowych objętych analizą. Programy zawierają wiele ciekawych ustaleń. Wyniki analizy zostaną przedstawione w dwóch płaszczyznach. Pierwsza dotyczy najczęściej powtarzających się rozwiązań określających zasady identyfikacji klientów, druga rozwiązań pojawiających się najrzadziej. Wyniki te stanowią podstawę do oceny najistotniejszych różnic programowych, a także określenia optymalnej treści merytorycznej danego zakresu tematycznego programów i mogą być wykorzystane przez komórki bankowe odpowiedzialne za opracowywanie odpowiednich dokumentów wewnętrznych.

Wyniki analizy zakresu przedmiotowego dotyczącego zasad identyfikacji klientów zawierają tablice nr 1 i 2. Rozbieżności dotyczą kategorii podmiotów podlegających obowiązkowi identyfikacji. Tymczasem zarządzenie nr 16/92 w sposób jednoznaczny przesądza, że identyfikacją objęte powinny być osoby fizyczne, prawne i inne jednostki organizacyjne. Ten ostatni termin nie jest jednoznaczny i powoduje, że w różnych programach wymienia się bądź jednostki organizacyjne, bądź jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. W związku z powyższym należy sprawdzić tożsamość osoby, która fizycznie dokonuje operacji, bez względu na to, w czyim imieniu dokonywana jest transakcja, oraz tożsamość rzeczywistych beneficjentów. Programy natomiast nie zawsze zawierają stosowne rozwiązanie.

Programy określają różne rodzaje dokumentów stanowiących podstawę identyfikacji bądź (znacznie częściej) posługują się ogólnym określeniem: oryginalny dokument. W tych programach, w których wskazuje się na określone rodzaje dokumentów, katalog ogranicza się najczęściej do wymienionych w zarządzeniu: dowodu osobistego i paszportu. Tymczasem liczba tych dokumentów jest znacznie większa. Mogą to być także: dowód tymczasowy lub inny dokument zawierający fotografię. Zawężenie zakresu odpowiedniego katalogu nie może utrudniać procedury identyfikacyjnej.

About The Author

admin

Leave a Reply