Z prawa bankowego wynika obowiązek zawiadomienia organów prokuratury

o uzasadnionych podejrzeniach pieniędzy bez względu na wysokość dokonywanej transakcji. Przepis ten nie jest jednak powiązany z identyfikacją klienta dotyczącą transakcji poniżej 20 tys. zł. Odnotować należy więc istotną lukę prawną. Część programów wewnętrznych próbuje poniekąd skorygować akt wykonawczy do ustawy Prawo bankowe, wprowadzając obowiązek ustalania tożsamości w razie przeprowadzenia operacji na mniejsze sumy, jeżeli ustalony zostanie związek między tymi operacjami, np. gdy wpłaty dokonuje jednocześnie kilka różnych osób na ten sam rachunek. W tym przypadku chodzi o ustalenie tożsamości klienta dokonującego serii transakcji w celu uniknięcia procedury identyfikacyjnej. Programy powinny wskazywać również konkretne, związane z ich działalnością, rodzaje transakcji (także poniżej 20 tys. zł), przy których realizacji konieczna jest identyfikacja, np. operacje za pośrednictwem banku o nieznanej renomie, operacje na rzecz instytucji charytatywnych przewyższających dotychczas otrzymywane przez nie kwoty. Rozbieżności w tej kwestii, istniejące w programach, wynikają z wadliwości zarządzenia bądź jego wadliwej interpretacji, ale jednocześnie wskazują na umiejętność dostosowywania programów przez banki do wymagań arl. 3 pkt 6 dyrektywy z 10 czerwca 1991 r.

Bardzo duże rozbieżności między programami, a także wiele wątpliwości u stosujących je, stwarza problematyka wyłączeń określonych grup podmiotów spod obowiązku identyfikacji. Nieliczne programy stanowią, że identyfikacja nic dotyczy stałych, znanych oddziałowi (bankowi) klientów i transakcji związanych z ich legalną działalnością.

Powiązane Arty:

About The Author

admin

Leave a Reply