1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 

Z prawa bankowego wynika obowiązek zawiadomienia organów prokuratury

o uzasadnionych podejrzeniach pieniędzy bez względu na wysokość dokonywanej transakcji. Przepis ten nie jest jednak powiązany z identyfikacją klienta dotyczącą transakcji poniżej 20 tys. zł. Odnotować należy więc istotną lukę prawną. Część programów wewnętrznych próbuje poniekąd skorygować akt wykonawczy do ustawy Prawo bankowe, wprowadzając obowiązek ustalania tożsamości w razie przeprowadzenia operacji na mniejsze sumy, jeżeli ustalony zostanie związek między tymi operacjami, np. gdy wpłaty dokonuje jednocześnie kilka różnych osób na ten sam rachunek. W tym przypadku chodzi o ustalenie tożsamości klienta dokonującego serii transakcji w celu uniknięcia procedury identyfikacyjnej. Programy powinny wskazywać również konkretne, związane z ich działalnością, rodzaje transakcji (także poniżej 20 tys. zł), przy których realizacji konieczna jest identyfikacja, np. operacje za pośrednictwem banku o nieznanej renomie, operacje na rzecz instytucji charytatywnych przewyższających dotychczas otrzymywane przez nie kwoty. Rozbieżności w tej kwestii, istniejące w programach, wynikają z wadliwości zarządzenia bądź jego wadliwej interpretacji, ale jednocześnie wskazują na umiejętność dostosowywania programów przez banki do wymagań arl. 3 pkt 6 dyrektywy z 10 czerwca 1991 r.

Zarządzenie nr 16/92

Zarządzenie nr 16/92 nie określa, jakie fakty dowodzić mogą, że działalność banku wykorzystano do celów prania pieniędzy. Zadanie to przypisuje się dlatego programom, które określać powinny, jakie dane mogą stwarzać podstawę do wszczęcia stosownego postępowania karnego, a jakie mogą być wykorzystywane w procesie dowodowym. Programy zatem powinny zawierać rozwiązania

Sposób dokonywanai przelewów

i „osoby fizycznie dokonującej operację”. Ostatnia wreszcie kwestia, mająca istotne znaczenie dla postępowania karnego, która powinna być uregulowana w programach, to sposób mierzenia okresu przechowywania rejestrów i stosownych dowodów księgowych. Z uwagi na ogólność przepisu zarządzenia dotyczącego archiwizowania, programy rozstrzygają sposób określenia czasu przechowywania rejestrów różnie:

PRANIE PIENIĘDZY PRZEZ PRZEDSTAWICIELI WOLNYCH ZAWODÓW

H W jednym z dochodzeń FBI ujawniono proceder, w którym adwokat świadomie wspomagał rozprowadzanie kokainy przez organizację przestępczą. Jego działalność obejmowała pranie dochodów z obrotu narkotykami poprzez strukluryzację wpływów gotówkowych oraz sukcesywne zakupy nieruchomości na jego nazwisko. Dochodzenie ujawniło skomplikowany schemat prania pieniędzy, który obejmował serię manipulacji finansowych

Zakup i sprzedaż walut obcych

Prostą techniką prania pieniędzy jest zakup i sprzedaż walut obcych wraz z zapisem na rachunek bankowy albo leż zakup i sprzedaż walut obcych w gotówce za pośrednictwem kantorów bankowych i pozabankowych. Sposób ten, jako jeden ze sposobów związanych z lokowaniem gotówki w banku, stosowany może być w pierwszym stadium prania pieniędzy samoistnie lub pomocniczo, w powiązaniu z innymi (np. wymiana walut i dokonywanie poleceń ich przelewu na rachunek zagraniczny). Dotyczyć może zarówno kwot poniżej granicy identyfikacyjnej, jak i kwot wyższych.

Analiza rejestrów

Obok priorytetowego znaczenia rejestrów dla procedury karnej, istotne (a właściwie pierwotne) jest także ich znaczenie dla dokonywanej przez pracowników analizy tych rejestrów w celu rozpoznania okoliczności wskazujących na nadużywanie działalności bankowej do celów prania pieniędzy. Zastosowanie mają tutaj wszystkie wskazane powyżej rozstrzygnięcia (propozycje rozstrzygnięć) programowych. Jednakże dla analizy takiej znaczenie ma także, aby procedury rejestracji zmierzały do zmniejszenia ilości i zagęszczenia danych. Nie ma to decydującego znaczenia na obecnym etapie zapobiegania praniu pieniędzy (brak doświadczeń w określaniu podejrzanych transakcji, skala procederu itd.), jednak już teraz programy powinny pewne rozstrzygnięcia w tej materii zawierać. Wziąć pod uwagę należy: