Kasa

Ustalanie tożsamości klientów banków

Ustalanie tożsamości klientów banków jest podstawowym środkiem przeciwdziałania praniu pieniędzy. Jego celem jest zebranie maksymalnie dużego zbioru informacji o kliencie banku i dokonywanej przez niego operacji bankowej. Ustalanie tożsamości ma zatem wymiar pomocniczy w stosunku do innych środków prawnofinansowych przeciwdziałania praniu pieniędzy. Jednocześnie jego specyficzny charakter stawia go w hierarchii na pierwszorzędnym miejscu. Identyfikacja tożsamości klienta przeprowadzana musi być przy dokonywaniu wszystkich operacji powodujących zmiany w stanach rachunków i ewidencji bankowej, służących realizacji czynności prawnych obejmujących rozporządzanie prawem. Użycie (tak jak w zarządzeniu nr 16/92) terminu przy dokonywaniu czynności nie precyzuje, czy ustalanie tożsamości występuje przed realizacją czynności, czy w jej trakcie. W związku z tym przyjąć można, że identyfikacja przebiega przed rozpoczęciem transakcji i obejmuje:

Zasady szkolenia kadry kierowniczej i podstawowej

Zarządzenie nr 16/92 nie określa obowiązku przeprowadzania szkoleń pracowników w zakresie znajomości procedur związanych z przeciwdziałaniem praniu

pieniędzy. Brak odpowiednich przepisów powoduje, że programy jedynie ogólnie określają potrzebę szkoleń pracowników w zakresie rozpoznawania podejrzanych transakcji i prowadzenia rejestrów. Odpowiednie wskazania znajdują się we wszystkich badanych programach. Szczegółową charakterystykę i treść szkolenia zawiera natomiast tylko jeden z analizowanych regulaminów. Tymczasem efektywność procedur w zakresie zapobieganiu procederowi zależy od stopnia, w jakim pracownicy banków świadomi są konieczności zaangażowania w realizację poszczególnych obowiązków określonych zarządzeniem i programem wewnętrznym. Pracownicy muszą sobie zdawać sprawę ze swoich zadań w tej materii i z tego, że będą osobiście odpowiedzialni za zaniechanie wykonania, np. rejestracji czy zgłoszenia informacji zgodnie z procedurą wewnętrzną dlatego tak istotne znaczenie ma przygotowanie w programach szczegółowych planów szkoleń, z uwzględnieniem ich czasu trwania i treści merytorycznych w zależności od kategorii pracowników. Założenia dotyczące tych szkoleń przedstawić można następująco:

Łatwe początki dla mafii

W latach 1986-89 zorganizowana grupa przestępcza zdeponowała na rachunkach w Chicago, Detroit, Houston i Los Angeles ponad 30 mln dolarów i następnie wykorzystując elektroniczne przelewy funduszy przemieszczała je w dwóch kierunkach:

przez bank w Tampie do Panamy, przez banki w Nowym Jorku i Luksemburgu do Londynu. El W 1995 roku wykryto proceder prania pieniędzy poprzez bank niemiecki w Coburgu. Pieniądze w kwocie co najmniej 50 min dolarów, pochodzące z handlu narkotykami i bronią prowadzonego przez rosyjskie grupy przestępcze, przetransferowane zostały z banków rosyjskich przez bank w Coburgu do banku w Mediolanie. Przedmiotem transferu były certyfikaty depozytowe. Do przekazywania stosownych instrukcji bankowych wykorzystywano system SWIFT.

Przekazy pieniężne

El Bardzo często do prania pieniędzy wykorzystywane są przekazy pieniężne, np. jako należności za usługi. W szczególności mają one zastosowanie w związku z umiejscowieniem brudnych pieniędzy w innym systemie bankowym.

Wszystkie przedstawione sposoby, wykorzystywane w fazie lokowania środków w systemie bankowym, wspierane są działaniami przestępczymi warunkującymi poniekąd ich powodzenie, tzn. oczyszczenie środków bądź przejście do następnej fazy procederu. Są one ściśle związane z obsługą ze strony pracowników bankowych oraz charakterem czynności bankowych. W szczególności działaniami przestępczymi mogą być:

Jednoznaczne pełne ustalenie tożsamości klienta

i jednoznaczny pełne ustalenie tożsamości klienta) wytypowanie komórek organizacyjnych do prowadzenia rejestrów określonych kategorii operacji bankowych.

Dla postępowania karnego istotne jest, w jakiej formie prowadzone i przechowywane będą rejestry i dokumenty bankowe. Obok oryginalnego rejestru dokumentowego (papierowego) stosowany jest przez banki komputerowy system rejestrowania określonych transakcji bankowych. Rejestr taki:

W pranie pieniędzy zaangażowany może być jeden nieuczciwy kasjer

W pranie pieniędzy zaangażowany może być jeden nieuczciwy kasjer, dysponent lub cały bank (tzw. „własny” lub „złapany” bank). Techniki prania pieniędzy w stadium umiejscowienia, w których uczestniczą bankowcy, obejmują:

przyjmowanie gotówki bez dokonywania identyfikacji i rejestracji transakcji, niepełne rejestrowanie danych dotyczących przyjmowania gotówki,