Identyfikacja i rejestrowanie

W ustawie z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe nie wylicza się enumeratywnie zasad, których przestrzeganie zapobiegać ma lokowaniu brudnych pieniędzy w banku, ale wprowadza się ogólny obowiązek przeciwdziałania wykorzystywaniu własnej działalności banku do celów mających związek z przestępstwem określonym w art. 299 k.k. lub w celu ukrycia działań przestępczych (art. 106 ust. 1). W stosunku do przepisów poprzedniej ustawy nastąpiło więc rozszerzenie zakresu normy dotyczącej zapobiegania zachowaniom przestępczym z wykorzystaniem działalności bankowej, a praniu pieniędzy w szczególności.

Nowa ustawa wprowadza w miejsce dotychczasowych zasad postępowania przy zawieraniu umów czy dokonywaniu wpłat gotówkowych szeroko pojęty obowiązek prawny dla banku, polegający na podejmowaniu aktywnego działania uniemożliwiającego wykorzystywanie jego własnej działalności do prania pieniędzy lub ukrycia działań przestępczych.

Precyzyjnie ustalono, że przeciwdziałanie dotyczyć ma przede wszystkim przestępstwa prania pieniędzy. Świadczy o tym zarówno odniesienie do konkretnego przepisu kodeksu karnego art. 299 k.k., jak i treść delegacji zawartej w arl. 106 ust. 5 ustawy z 29.08.1997 r. Zgodnie z nią Komisja Nadzoru Bankowego, w drodze uchwały, określi tryb postępowania banków w przypadkach, wykorzystywania działalności bankowej do celów prania pieniędzy.

About The Author

admin

Leave a Reply