Analiza konstrukcji prawnej

Wewnątrzbankowe programy przeciwdziałania praniu pieniędzy są formalnie obowiązującymi dokumentami, wprowadzanymi w życie zgodnie z zasadami legislacji obowiązującymi przy wydawaniu wewnętrznych regulacji bankowych. Poddane badaniom programy były wprowadzane w życie w trybie:

zarządzenia prezesa zarządu banku (dyrektora oddziału NBP), uchwały zarządu banku, pisma okólnego. Wewnątrzbankowy program przeciwdziałania praniu pieniędzy nie może być utożsamiany z regulaminem bankowym traktowanym jako umowne źródło prawa (lex contractus), do wydawania którego upoważnia banki art. 109 Prawa bankowego. Przepis ten określa, że banki w zakresie swojej działalności mogą wydawać ogólne warunki umów oraz regulaminy określające: 1/ warunki otwierania

i prowadzenia rachunków bankowych, 2/ rodzaje udzielanych kredytów oraz warunki umów kredytowych i umowy pożyczki, 3/ warunki udostępniania skrytek sejfowych, 4/ warunki wykonywania innych czynności usługowych banków. Są to tzw. regulaminy kwalifikowane typu kodeksowego (art. 385 § 1 k.c.).

Programy traktować należy jako regulacje wewnętrzne. Określają one kompetencje jednostek organizacyjnych banku i osób zatrudnionych na różnych stanowiskach, tryb postępowania wewnętrznego, wskazują wzorce zachowań w typowych sytuacjach, formułują zalecenia oraz pouczenia dla wykonawców. W tym zakresie mogą stanowić one instrukcje służbowe. Jednocześnie programy zawierają postanowienia dotyczące identyfikacji klientów. W związku z tym przyjąć trzeba, że wewnątrzbankowe programy przeciwdziałania praniu pieniędzy są aktami typu zarządzenia wewnętrznego, które głównie dotyczą spraw wewnętrznych banków, ale w wypadku ustalania tożsamości odnoszą się również do stosunków z klientami, co powoduje, że można mówić wówczas o skutkach prawnych pewnej nieprawidłowości legislacyjnej.

About The Author

admin

Leave a Reply